Anna Radziwiłł.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Anna Radziwiłł | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 20 kwietnia 1939 Sichów Duży |
| Data i miejsce śmierci | 22 stycznia 2009 Warszawa |
| Senator I kadencji | |
| Okres urzędowania | od 18 czerwca 1989 do 25 listopada 1991 |
| Przynależność polityczna | Obywatelski Klub Parlamentarny |
Anna Maria Radziwiłł (ur. 20 kwietnia 1939 w Sichowie Dużym, zm. 22 stycznia 2009[1][2] w Warszawie) – polska pedagog, historyk, senator I kadencji, była wiceminister edukacji. Córka księcia Krzysztofa Mikołaja Radziwiłła i Zofii z Popielów herbu Sulima.
Spis treści |
edytuj Życiorys
Absolwentka Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1961), na tej uczelni uzyskała następnie stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w 1966. Przez ponad 30 lat była nauczycielką w szkołach średnich. Uczyła m.in. Jarosława Kaczyńskiego[3]. W latach 1970–1982 pełniła funkcję zastępcy dyrektora XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie. Pod koniec lat 80. prowadziła zajęcia z historii w warszawskim XVIII Liceum Ogólnokształcym im. Jana Zamoyskiego.
W 1980 wstąpiła do "Solidarności", była przewodniczącą grupy ekspertów związku w negocjacjach z Ministerstwem Oświaty i Wychowania dotyczących zmian w programie nauczania historii. W stanie wojennym współpracowała z Prymasowskim Komitetem Pomocy Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Brała udział w obradach Okrągłego Stołu jako reprezentantka strony solidarnościowo-opozycyjnej. W wyborach czerwcowych w 1989 została wybrana do Senatu z ramienia Komitetu Obywatelskiego.
W latach 1989–1992 pełniła funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej w kolejnych rządach solidarnościowych. Później związana ze środowiskiem Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W latach 1997–2001 za rządów koalicji AWS-UW była doradcą ministra edukacji narodowej, współpracowała z zespołem opracowującym reformę szkolnictwa w 1999. W tym samym roku pełniła funkcję przewodniczącej Rady Fundacji Batorego. Od 13 września 2004 do 1 września 2005 była podsekretarzem stanu w MENiS, a od 1 września 2005 do 14 listopada 2005 podsekretarzem stanu w MEN. W marcu 2008 została powołana do Rady Edukacji Narodowej, organu doradczego przy minister Katarzynie Hall.
Autorka i współautorka (m.in. z Wojciechem Roszkowskim) podręczników do nauki historii.
Zmarła 22 stycznia 2009, uroczystości pogrzebowe odbyły się w Warszawie osiem dni później.
edytuj Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi, 1981
- Medal Komisji Edukacji Narodowej, 1991
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, 1998
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie), 2009